Eigenlijk is het een lange rode slingerende streep getrokken door groen, geel, paars en roze. Rood, de kleur van het zand en de aarde die deze route bepaald. Eromheen laag struikgewas met her en der bloemen in bloei in alle kleuren van de regenboog.

Soms is het zand dik en werkt de auto zich er hoorbaar puffend doorheen. Ik denk na over de naam van deze route; het heet hier the butchers trak. Met een k.

Er is best veel te vinden over butchers in Australia. Zo is er een butchers road, een butchers bay, een butchers ground en zo kan ik nog wel even doorgaan. In vrijwel alle gevallen verwijst de naam naar een verleden met een rauw en bloederig randje. Blanke pioniers en settlers die de Aboriginals gebruikten als werkvee en ze vermoorden wanneer er sprake was van verzet. Een andere mogelijkheid gaat over koeien onderweg naar het slachthuis dat soms midden in de outback ligt. We passeerden er een keer een in het noorden van Australia waar de meest levenslustige exemplaren ontsnapt waren en gewoon over de weg liepen. Ze vangen was blijkbaar teveel gevraagd.

Terug naar de trak. Waar de c gebleven is mag Joost weten. Ik kom niet verder dan iets met zuid Afrikaans maar daarvoor vind ik geen enkel bewijs. 160 kilometers aaneengesloten offroad in WA. Kom daar maar eens om in Nederland. Zelfs in Europa nauwelijks te vinden zonder asfalt tussendoor. Tijdens de rit laat ook de dierenwereld zich weer zien; een mega leguaan schrikt zich te pletter, een grote rode kangoeroe besluit op tijd de andere kant op te huppen( meter of vijf per hup), twee Emu’s hebben het nog over ons en wij over hen en veel koeien die wijselijk besluiten nog even te wachten met oversteken. Het heet hier niet voor niets 

the butchers trak. 

Met een k.