SHOP

working on a dog's life

Na de officiële  release nu te bestellen via janeikelenboom.je@gmail.com info@lazona.nl of het contactformulier op de website:

Alle onderstaande muziek is ook verkrijgbaar via :

Spotify, 

Bandcamp

Deezer

Apple Music

CD Romheen met la Zona € 15,- (inclusief verzenden)

Cd met 16 stuks muziek en gedicht of verhaal van Romheen met La Zona

CD Deluxe € 25,- (inclusief verzenden)

Cd met 16 stuks muziek en hardcover boek met de 16 gedichten en verhalen van Romheen met La Zona en kunstwerken van Betty Jaarsma.

De eerste 100 boeken hebben een uniek nummer!

CD Super-de-luxe vanaf € 100,-

Door ons zelf persoonlijk bij je afgeleverd inclusief live gedicht of verhaal bijgestaan met live muziek. Leuk voor op bruiloft en begrafenis. Goed voor je festival. Uniek om je schoonmoeder mee te verrassen.

Cd met 16 stuks muziek en gesigneerd, uniek genummerd hardcover boek met de 16 gedichten en verhalen van Romheen met La Zona en kunstwerken van Betty Jaarsma

We drinken gratis je koelkast leeg.

CD Digitaal vanaf €7,50 Verkijgbaar via Bandcamp.  Digitaal album.

CD ‘KIER’  €10,- (exclusief € 5,- verzendkosten binnen NL) met 7 stuks muziek en tekst. Inclusief exclusieve foto’s van dans met LEF.

Kaarten ‘Omdat rechtdoor altijd nog kan…’ Voorbeelden alhier onder Tango, Jezus redt(het niet), De krappe stad.

Mocht je niet willen zoeken naar de kaarten, hier een voorbeeld

Agenda

2019-10-18 10.38.02

Let op: dit is een voorlopige agenda en aan verandering onderhevig door de huidige omstandigheden. Genoemde data zijn niet zeker. We houden je op de hoogte van eventuele veranderingen. 

30 oktober 2021 19.00u-0.00u  Lheebroek, Dwingelderveld. De Nacht van Taribush https://taribushfestival.nl/programma/romheen-met-la-zona/

13 november 2021  20.00u-21.00u Buuls, Doetinchem Dag van de Achterhoekse popmuziek https://www.facebook.com/events/1282661012177685/?ref=newsfeed

Afgelast 28 november 2021    Brebl, Nijmegen Tryout STAAL

We vullen ‘m zodra het weer kan!

Be safe!

Informatie en boekingen:           Jan Eikelenboom       0653935137

Warme handschoen

Schilder een landschap met woorden

maar uitzicht laat zich niet zeggen

Teken contouren met punten en komma’s

maar kijken laat zich niet onderbreken

Grijp woorden aan om waaien te verbeelden

maar wind laat zich niet betasten

Zeg wat ik zie en maak me gehoord

Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien

Zeg dat alles wat ik zeg

een warme handschoen toebehoord

Het kille land met rechtgetrokken lijnen

Het stille land met kromgetrokken bomen

Het grillig land waar mensen elkaar mijden

Het nieuwe land waar ik nog thuis moet komen

Zeg wat ik zie en maak me gehoord

Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien

Zeg dat alles wat ik zeg

een warme handschoen toebehoord

Alles voor later spoelt hier van me af

Woestijnen in mijn geestesoog

bestaan uit droog water

Horen, ruiken, proeven, alles is hier anders

Wind is hetzelfde

Mijn jas is niet dik genoeg

Voor een leven in twee helften

Zeg wat ik zie en maak me gehoord

Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien

Zeg dat alles wat ik zeg

een warme handschoen toebehoord

Een dijk is een brug om een landschap te bouwen

Met grond die moet drogen voor ons om op te groeien

De handschoen moet uit om de hand te kunnen houden

Het hek dat moet om, om op jou te vertrouwen

Zeg wat ik zie en maak me gehoord

Water dat stroomt, wolken verwaaien

Zeg dat alles wat ik zeg

Een handschoen toebehoord

@romheen(n.a.v. het verhaal van gisteren (droog water))

Droog water

Het grillig landschap weerspreekt de mathematica van geplaatste hekjes. Wind gaat zijn eigen gang en de zon brandt bij tijd en wijlen gouden randjes aan de wolken wanneer ze haar het schijnen beletten. Ondergaand besluipt ze gebouwen als een onverbeterlijke geveltoerist en zet de toppen van bomen in brand. Het wad, in haar eeuwig opnieuw beginnen, slingert water  heen en weer. Twee vissersboten trekken er een krijtstreep doorheen. Rietpluimen wuiven uitbundig. De strandweg langs het Zoutkamperril, feitelijk een dijk vanaf het Wad naar de sluis die toegang verschaft tot het Reitdiep, heeft zijn naam waarschijnlijk te danken aan de plaatselijke horeca in een poging om een plek waar je driekwart van het jaar uit je hemd waait, aantrekkelijk te laten klinken. De gedenktekens voor legendarische vissers uit het dorp doen een minder prettig verleden vermoeden.

Een man die me tegemoet loopt zwaait naar me terwijl ik hem in mijn comfortabel warme auto voorbij rijd. Vanonder de dikke winterjas waarin hij zich verschuilt ontwaar ik de randen van een oranje gekleurde kaftan. De tijd heeft in zijn gezicht, net als de wind in het omringende landschap, plooien gewaaid in het oppervlak. In de natte grijzige klei tegen de dijk aan liggen de restanten van een ploeg. Het paard dat het ding voorttrok is allang dood, de boer waarschijnlijk ook. De door weer en wind aangetaste tuigage bestaat nog slechts uit de beugels waarmee ze in vervlogen tijden het ros in bedwang hielden en het land bewerkten. Het is een tastbaar bewijs van geleverde inspanningen van man en paard.

Ik heb zo’n oude ploeg eerder gezien in een woestijn waar ik ooit was. Het ding verkeerde in aanmerkelijk betere staat door de droge omstandigheden. De wind was niet verder gekomen dan kleine inkepingen in de houten beugels. Het zand had een creatieve print achtergelaten op de tuigage. Het paard en de boer waren ook hier vertrokken naar het hiernamaals. De man met wie ik thee dronk beheerde een landbouwmuseum in de kleine palmerya en toonde mij vol trots de werktuigen waarmee zijn vader de familie van eten trachtte te voorzien.  De vervaagde foto’s aan de lemen binnenmuur toonden arbeiders gehuld in kleurige kaftans met lange door de wind wuivende haren tegen de achtergrond van een kleine nederzetting met palmbomen bij een van de zeldzame bronnen in deze gortdroge verwaaide en hek loze omgeving. Ze zwaaiden naar hun fotograaf.

Op de dijk heeft hij de wind tegen. Terwijl ik me afvraag wat een man in een kaftan op de dijk langs het Zoutkamperril doet zie ik vanuit mij ooghoeken een gebouwencomplex opdoemen en realiseer me dat hier een opvang van vluchtelingen gevestigd is. Hollands welkom in barre tijden. Het COA heeft in de Willem Lodewijk van Nassau kazerne, op vijf kilometer van Zoutkamp een asielzoekerscentrum ingericht. Met de precisie van een rekenmeester is hier hun toekomst uitgemeten in vierkante meters per persoon, inburgeringsbudget en ommuurde leefruimte. Dit in schril contrast met het verleden waaruit deze mensen weggeschoten zijn. Verjaagd uit een stad, een dorp, een nederzetting, een woestijn, weten doe ik het niet. Het is de oranje gekleurde kaftan die me in gedachten meeneemt naar een grote eindeloze zandbak.

Hij gaf me van alles teveel. Teveel thee, teveel suiker erin, teveel eten, teveel vragen, teveel lachen, teveel van hem. Zo zijn wij, zei hij. We geven onszelf weg zonder onszelf te verliezen en jij mag zelf uitmaken wat je er voor teruggeeft. Dat is een ding, besefte ik, iets van jezelf geven zonder er iets voor terug te willen. We hebben hier allemaal de tijd, de liefde en elkaar, glimlachte hij me toe. Gisteren is er niet meer en morgen kennen we nog niet. We hebben alleen vandaag.
‘Vandaag drink ik thee met jou.’
Bij het afscheid omhelsden en kusten we elkaar. De gewoonte maakte woorden overbodig maar we zeiden het toch.
‘Ik wens dat het jou, je vrienden en familie voor altijd goed gaat.’
‘Ik wens jou ook dat het jou, jouw familie en vrienden voor altijd goed gaat.’
‘Insjallah.’

Het zand en de zoete geur van de woestijn maken plaats voor natte grijze klei aan weerszijden van de strandweg en overheersende zilte lucht. Met een beetje fantasie willen we het afgelegen betonnen kazernecomplex verkopen als een ruimhartige poging iets van onszelf weg te geven zonder er iets voor terug te willen. Voor de kaarsrechte hekken op de parkeerplaats fiets een jongen met een uitbundig lachend meisje voor op de bagagedrager. De beheersing van het ijzeren ros is nog niet volledig en het ding danst als een net losgelaten veulen in de wei over het strakke gladde asfalt. Een ros bereden door twee jongelingen zonder invloed op hun toekomstige bestemming. De ruitenwissers van mijn auto verschaffen mij helder zicht zodat ik ze kan ontwijken maar nemen mijn twijfel niet weg. Waar zijn hekken in een landschap dat menselijk zou moeten zijn eigenlijk goed voor.

In de woestijn is alles en iedereen constant in beweging. Het gaat niet snel want de tijd gaat er per kopje, zo ontdekte ik. Druppels bepalen hoelang iemand water toebedeeld krijgt voor zijn tuin. Als het kopje vol is wisselt de baas van irrigatiekanaal en krijgt de buurman water. Niemand plaatst er een hek. Het beheersen van het landschap laten ze lachend aan de lokale Don Quichot over terwijl ze als Sancho Pancha berustend tegen een palmboom achterover leunen. Het is daar net als hier; hoe man en paard ook ploegen, het blijft zwoegen om het beste van een land naar boven te halen.

Ik rij terug over de strandweg in de richting van Zoutkamp en zie in de verte een man uit de woestijn opdoemen. Zilte lucht vermengd zich met de zoete geuren van warmte. Het oranje van zijn kaftan wordt weerspiegeld door de zon in de schuimende golven van het Zoutkamperril.  De dikke winterjas bungelt losjes over zijn linkerarm. Hij zwaait naar me. Mijn rechtervoet beroerd de rem.

Poëzieweek

In het kader van de poëzieweek (28 jan.- 3 feb.) bevind ik mij gedurende twee avonden en een middag in de Poëziekamer. Daar spreken we digi-taal. Een initiatief van Lieke van Rooijen, waar een viertal dichters jullie één op één ontvangen en je kunt luisteren naar in samenspraak gekozen gedichten. Het thema van de week is ‘samen’. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Ik heb er middels met het onderstaande gedicht een invulling aan gegeven. De vorm van dit gedicht is nog aan verandering onderhevig. Er is tekst, er volgt voordracht en er volgt een muzikale uitvoering die in samenwerking met la Zona gemaakt wordt. Op onze FB site https://www.facebook.com/rechtdoorkanaltijdnog kun je kijken wat er in deze barre tijden ook nog van de productieband af komt. We staan niet stil dus maak een afspraak en kom naar de poëziekamer! https://www.atelierpapoe.nl/poeziekamer en via FB: https://www.facebook.com/De-Po%C3%ABziekamer-103666591722297

Samen is ondeelbaar (Romheen met la Zona)

Techniek, montage en geluid: Barend van der Pol. Drums; Sander Roerdink. Bas: Ronnie van Silfhout. Saxofoon: Maaike Teunissen. Trompet: Jean Paul Pino. Woorden: Romheen.

Samen is ondeelbaar

Zoals een priemgetal

dat scheef gaat hangen

wanneer je het doormidden

klieft.

Je kunt alles wel alleen doen

zolang je dat belieft maar

Samen is ondeelbaar

Samen is een foto met een kartelrand

Samen is heel lief of ergerlijk pedant

Samen is een oorlog waar zonder munitietekort 

nooit echt met scherp geschoten wordt 

Samen is het groot geluk dat ergens is weggelegd 

En soms is blikken op dat samen een venster vol met vette pech

Samen is ondeelbaar

Hoe graag je ook alleen wilt zijn

je komt er niet vanaf

Samen in hetzelfde schip

varend naar hetzelfde graf

Samen is ondeelbaar

Samen is een werkwoord waar nooit wordt gestaakt 

De superlijm, cement voor alle helften die op drift lijken geraakt

De kauwgum vlek in spijkerbroek

De navelstreng naar zoete koek

ondeelbaar

daar is samen van gemaakt.

@Romheen

januari 2021

Een leven lang leren

Een leven lang leren.

Een oude vrouw, ze beweegt alsof ze voortgetrokken wordt door de middelpunt vliedende kracht van de wielen onder haar rollator. Het korte witte haar op haar hoofd danst mee in het ritme van haar stappen. Het hoofd lijkt slechts losjes verbonden met de rest van haar lichaam. Haar handen lijken de handvaten elk moment te gaan loslaten. Af en toe maakt een van de wieltjes een rondje op eigen houtje en houdt ze even in om het fragiele evenwicht te herstellen.

We zijn ongeveer gelijk bij de deur. Ik laat haar voorgaan. In de deuropening stopt ze om een mondkapje voor te doen. Ik wacht tot ze zover is en volg haar voorbeeld. Bij het brood stopt ze voor de manden met croissants. Ik wil er twee en wacht tot ze haar keuze gemaakt heeft. Ze loopt besluiteloos van de ene mand naar de ander en kijkt me aan.

‘Croissants,’ zucht ze, ‘croissants.’

Zonder brood en met een tollend wieltje loopt ze verder. Ik stop twee croissants in een papieren zakje en leg ze in mijn mandje. Ik heb zin in vers fruit en overleg met mezelf bij de bakjes met meloen. Ik neem ze. Naast me klinkt een diepe zucht.

‘Verse vruchtjes, verse vruchtjes.’

Ik treuzel.

Bij het vak met wijn is ze me voor. Als een volleerd connaisseur pakt ze verschillende flessen rood en wit in haar handen. Na een grondige inspectie van het etiket zet ze de flessen weer terug in het vak. Bijna zucht ik zelf.

Ze staat voor me bij de kassa.

‘Heeft u er tien cent bij?’

Ze doet haar mondkapje een beetje naar beneden alsof ze zo beter kan horen.

‘Heeft u er tien cent bij?’

Ze graait in haar tasje en haalde er een zakdoek uit, die vastgeknoopt zit aan nog een zakdoek. Ze trekt langzaam een lang lint tevoorschijn, kijkt op en grinnikt.

‘Ik oefen een goocheltruc.’

Langzaam stopt ze haar gekochte spullen in het mandje van de rollator. Ik zie een blikje ananas, een pak crackers en een fles mineraalwater. Ik reken af en loop achter haar naar de uitgang.

Een stukje van de goocheltruc bungelt uit haar tasje.

openraamconcerten

Natuurlijk vergis ik me vaak. Net als jij.

Ik laat mijn karretje even staan wanneer ik iets vergeten ben dat twee rijen verderop in de supermarkt blijkt te liggen. Ik wil iemand iets aangeven uit hoffelijkheid, het zit er ingeramd en nu moet het er weer uit. Na een lange en redelijk prettige staat van dronkenschap bleek het niet over anderhalve meter bier te gaan. Ik hikte mij op afstand van een stuntelende maatschappij. We hikken wat af. Ik zie het om mij heen, we zijn allemaal stuntelaars maar het lag nog nooit zo open en bloot in de openbare ruimte.

Het daagt mij uit, wanneer alles anders moet. Zo ben ik. Ik heb alternatieven gevonden voor heel veel dingen die ik voor me houd omdat ze grenzen van betamelijkheid met behoorlijk veel meer dan anderhalve meter overschrijden. Ook zonder lengtes geestrijk vocht.

Toch zijn er die gedeeld kunnen worden; www.openraamconcerten.nl is er één van.

IMG_3784

Propvol protocollen voor betrokken partijen lukt het om bij zorginstellingen een veilig uurtje antigif te strooien tegen muren die op de bewoners afkomen. Artiesten stinken van hun best dat ze staan te doen voor een gruwel van een gebouw waar achter de ramen verbaasd, verwonderd en genoten wordt. Ik ga niets zeggen over architectuur of wat onze maatschappij voordat dit bizarre verhaal van nu een aanvang nam bedacht heeft voor ouderen. Ik weet het ook niet. De hunkering is voelbaar door ramen, deuren en muren heen wanneer je daar op je best staat te wezen. De creatieve bezoekers telefoneren door de ramen, schreeuwen tegen balkons op zes hoog, zwaaien zich hun armen uit de kom. Alles mag, weinig helpt echt. Het is een collectieve omarming van luchtledigheid.

Ik voel me uitgedaagd. Zo ben ik.

Hierbij voorgelegd: de klapzoen.

Iedereen kent ‘m nog van vroeger. Afgeschoten door kleffe ooms en tantes die met teveel speeksel hun sporen op jouw wang of voorhoofd achterlieten. Pechvogels ontvingen ‘m op de mond.

Niet alles wordt slechter denk ik dan, wel anders.

Ik daag je uit mee te denken.

Over de klapzoen.

Hoe gaan we dat doen.

Laat het me gerust weten.

Ondertussen klap ik mijn handen stuk. Lekker klef.

Rookgordijn

Ik vraag om een pakje Marlboro rood en ze drukt op een knopje waardoor een mechanisme in beweging wordt gebracht en zij over de toonbank leunt om iets uit een donker gleufje te pakken. Ze begreep al dat ik niet weet hoe dat werkt. Bij het zien van mijn bestelling concludeer ik onterecht dat ze kleurenblind is. Voor mij, naast de tomaten en speklapjes die ik koop, ligt een zwart pakje. Gitzwart.
Ik pak het op en lees dat zij zich niet vergist heeft. Marlboro rood staat er in kleine letters op geschreven.

Ik rook er niet minder om. De nieuwe kleur doe ik eer aan met een heimelijk, innerlijk genoegen wanneer ik, sturend over de wegen richting België’s afgedreven eiland, Wallonië, bedenk dat het hier anders is.
Anders dan bij ons. Hier, op het platteland rond Watou, Poperinge en Ieper. Er staan hier meer grafzerken dan dat er mensen wonen. Weggezakt in dikke zware natte klei houdt men hier, omwille van het voortbestaan, de eerste wereldoorlog in ere. Ook hun eigen voortbestaan is ermee gemoeid, zij het uit bescheiden commerciële overwegingen. Gruwelijke beelden en verhalen van toen verbleken echter in het licht van kerst. Niet de kerst van nu, ik regen elke dag kleddernat en de binnenkant van mijn bus begint behoorlijk op de buitenkant te lijken, maar de kerst van toen. Vanuit de loopgraven riepen ze elkaar toe en staakten het vuren om samen kerst te vieren. Dansende en rokende soldaten rondom zelfgestookte vuurtjes. Een onwerkelijk beeld. Alsof ze ontdekt hebben dat om een oorlog te beëindigen, je alleen maar op hoeft te houden met schieten.
Het is echter net als stoppen met roken; ze hielden het niet lang vol. Na de kerstnacht trokken ze zich weer terug in de loopgraven om elkaar te bestoken met bommen en granaten. Geen sigaret werd meer gedeeld.

industrieel_landschap_wallonie

Onderweg raakt de KPN in paniek. Dan weer heet ze mij welkom in België, dan besluit ze weer dat ik in Frankrijk ben. Er is hier geen grens, de blubber plakt aan beide kanten even hard. De grens ligt verderop wanneer ik de borden langs de weg van taal zie wisselen, de huizen zonder asbest daken en de wegen minder als een gatenkaas. Het eiland waarover ik rijd is losgeslagen door verdeeldheid die er heerst aan de hand van taal en trots.
Ochtendmist trekt langzaam op en flarden rook uit grote schoorstenen ontdoen mijn uitzicht van de zon die elders schijnt. Het is niet moeilijk hier een gitzwart gedicht over te schrijven. Iets over vechten voor de vrijheid terwijl die alleen maar dichterbij kan komen wanneer je vrienden maakt. Je houdt ‘m ten goede.
Mijn lippen sluiten zich om een sigaret uit het zwarte pakje.
Ik denk aan iets roods.

Geen mens

 

geen eten                    om te voeden

geen thuis                   om in te wonen

geen weg                    om terug te gaan

geen terug                  om weg te komen

 

geen mens                 geen mens

 

geen geld                    om te verrijken

geen huis                    om op te bouwen

geen deur                   om door te stappen

geen raam                  om uit te kijken

 

geen mens                 geen mens

 

geen vriend                om mee te lachen

geen uitzicht              om te turen

geen toekomst           om te bedenken

geen idee                    om nog te krijgen

 

geen mens                 geen mens

 

geen paspoort           om te tonen

geen recht                 om iets te stemmen

geen stem                  om te laten horen

geen reden                om te hebben

 

geen mens                 geen mens

 

geen welkom             om te heten

geen aankomst          om te vieren

geen vertrek              om naar te zwaaien

geen tot ziens            om nog te zeggen

 

geen mens                 geen mens

 

geen toekomst           om te blijven

geen verleden            om uit te putten

geen woord                om uit te spreken

geen verhaal              om op te schrijven

 

geen mens                 geen mens

 

geen mens                 om nog te wezen

geen hond                 om nog te zijn

geen hart                  om nog te hebben

geen ziel meer          zonder pijn

 

 

Epiloog St.Louis Blues  dag 7 (10-09-2019)

@Romheen 

St.Louis Blues

foto St.Louis Blues

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Ik zoek naar de woorden die tussen mijn regels verdwijnen.
Ik luister naar galmende stemmen die een lot bezingen
Ik kijk naar de priemende lichten die een techneut laat schijnen
En langzaam, langzaam dringt het binnen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Ik ren naar een deur want die moet open
Ik wacht op het teken te gaan lopen
Ik zwaai met een zakdoek, sleur met een koffer,
marcheer zo de zaal in, huil om de afloop
maar blijf toch hopen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Sta in de houding, laat een vluchteling beven,
salueer naar mijn bazen
en denk heel even
Als ik iets geleerd heb in deze tijd
dan gaat het niet slechts over een kaptein die lijdt

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Dat van toen voelt nu ook zo
wanneer ik bootjes zie varen
en mensen zie wijzen
Ze vellen een oordeel met grootse gebaren
Er lijkt niets verandert in tijd die blijft stilstaan
De bittere verhalen van toen blijven doorgaan
Er zijn nog iedere dag noodlottige reizen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

 

St.Louis Blues  dag 6 (09-09-2019)

@Romheen 

Superman(m/v)

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Iemand die sterk is, zo sterk is van geest
dat hij me kan vertellen wie hier, op deze boot, de helden zijn geweest
Iemand die erbij was en de waarheid heeft ontdekt
en toen dit kutverhaal herschreven heeft
in iets wat lekker leest

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Een man of vrouw met pit en kracht en ongelofelijk veel moed
In een mooi gesneden pak of rok met een betoverende hoed
Een man of vrouw die alle dingen zonder moeite doet
Die me vertelt wat slecht is,
en alles, alles weet van goed

foto Superman

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Zodat, als ik mijn oor te luister leg en ogen goed de kost
Ik snap wie hier de helden zijn, wie niet gebroken is, wie dorst,
zich te hullen in dat superpak, die rok, die betoverende hoed
Die mij vertelt wat slecht is
en alles, alles weet van goed
en alles, alles weet van goed.

 

St.Louis Blues  dag 5(08-09-2019).

@Romheen