Agenda

Romheen met La ZonaRomheen met La Zona.

 

Let op: dit is een voorlopige agenda en aan verandering onderhevig.

 

18 april 2017         20.00u            Voorproefje Poëzieclub Oosterbeek.

23 april 2017         15.00u            Try out Eet-Lokaal, Zevenaar. meer info

7 mei 2017              16.00u           Bedrijfsfeest maXmo, Heelsum(besloten).

16 mei 2017            20.00u           Het park vertelt binnen, De Kreek, Oosterbeek.meer info

21 mei 2017            14.00u           Poëziefeest Eindhoven.meer info

26 mei 2017           19.00u            Hoogte80, Arnhem. meer info

28 mei 2017           18.45u            Hoogte80, Arnhem.

10 juni 2017           15.00u            Kunstroute Renkum. meer info

10 juni 2017           20.00u            Nacht van de mode, Arnhem

11 juni 2017           15.00u            Kunstroute Renkum. meer info

2 september 2017.                       Duinfestival, Heemskerk. meer info

15,16,17 september 2017           3oeverfestival, Pannerden. meer info

20 oktober 2017      20.30u         Waar de rest begon.    lees meer

27 oktober 2017      20.00u          Duvel op de dansvloer.  Arnhem   lees meer

10 november 2017 21.00u          Romheen met La Zona.  Café de Kroeg, Arnhem. lees meer

10 december 2017                        Muziek bij de Buren, Arnhem. lees meer

28 januari 2018     21.00u           Romheen met La Zona  B-fm Radio.  lees meer

10 februari 2018   20.00u           Romheen met La Zona  De Lantaern, Zevenaar.

 

informatie en boekingen:                            Jan Eikelenboom       0653935137

Zand van goud

Er komt een man naar me toe.
‘Hoe gaat het met je?’
‘Met mij gaat het goed en met jou?’
‘Met mij gaat het ook goed, ik wens dat het jouw familie en vrienden ook goed gaat.’
‘Ik wens jou toe ook dat het je familie en vrienden goed gaat.’
‘Wil je thee?’
‘Natuurlijk, graag. Aardig van je.’
‘Kom, we drinken thee, insjallah.’
DSC_0081
De kreukels van zijn zwarte tulband vallen in de plooi met zijn gezicht. Uit zijn ogen puilt vriendschap en nieuwsgierigheid. Hij neemt me mee naar zijn tent en ik doe mijn schoenen uit. Een nomade familie duikt op uit de wedervragen die ik hem stel als hij mij bevraagd over mijn thuis. Hij beheert een Kashbah die dienst doet als museum. Het hangt er vol met oude gebruiksvoorwerpen van vroeger zegt hij maar ik zie ze met enige regelmaat nog op de droge akkers gebruikt worden. Het is winter in de woestijn. Rondom de Palmerya wordt de grond met rust gelaten. Het water uit de bron wordt mondjesmaat verdeeld door middel van een kopje met een gat erin dat in een volle bak met water drijft. Als het kopje volgelopen is, is er een uur voorbij en wisselt de bewatering van kanaal zodat iedereen zijn deel ontvangt. Eerlijker dan een horloge, zegt hij.
Zijn vader hangt op een foto aan de muur. Met de haren woest waaiend staat een door de wind gegroefd man tussen twee anderen naar zijn toekomst te staren. Een tafereel uit de vijftiger jaren dat verwezen is naar het museum. De man die me thee schenkt ziet er eender uit. De tijd verstrijkt hier per kopje. Hij is blij dat ik er ben, zegt hij. Zo kan hij leren over de wereld buiten de zijne. Ik vertel hem over het museum waar ik gewerkt heb en hij begrijpt vooral de dingen die over landbouw gaan. We herkennen elkaars instrumenten. Er is meer dat we in elkaar herkennen maar dat brengen we niet onder woorden. Zeventig kilometer verderop de woestijn in woont zijn familie die hij eens in de twee weken een weekend ziet. Dan runt zijn neef voor een weekend de Kashbah en kan hij heen en weer. Soms kan hij geen lift vinden en duurt de tocht langer, zo lang dat het bij samen eten blijft voor hij terug moet.
Hij geeft me van alles teveel. Teveel thee, teveel suiker erin, teveel vragen, teveel lachen, teveel van hem. Zo zijn wij, zegt hij. We geven onszelf weg zonder onszelf te verliezen en jij mag zelf uitmaken wat je er voor teruggeeft. Dat is een ding, besef ik, iets van jezelf geven zonder er iets voor terug te willen. We hebben hier allemaal de tijd, de liefde en elkaar, glimlacht hij me toe. Gisteren is er niet meer en morgen kennen we nog niet. We hebben alleen vandaag.
‘Vandaag drink ik thee met jou.’
Bij het afscheid omhelzen en kussen we elkaar. De gewoonte maakt woorden overbodig maar we zeggen het toch.
‘Ik wens dat het jou, je vrienden en familie voor altijd goed gaat.’
‘Ik wens jou ook dat het jou, jouw familie en vrienden voor altijd goed gaat.’
‘Insjallah.’
Als ik door het zand in de woestijn verder loop bedenk ik dat morgen nog niet bestaat. Vandaag bestaat uit een groot hart. Een groot hart van goud.

Feiten

romheen

Vanwaar ik zit, zijn ze goed te zien, de vrouwen aan de lange tafel. Ze zijn met acht, en twee mannen. Drie mannen eigenlijk, maar de derde is vooral gespreksonderwerp. Heico, zo heet hij,zit niet aan. Ik kan ze goed verstaan, steeds beter naarmate tijd verstrijkt, niet perse omdat ik dichtbij zit. De vrouwen lijken op elkaar. Vier van hen zijn, ingeschat, in leeftijd tussen de veertig en vijfenvijftig, allen een variatie op eenzelfde thema. Hoogblond, zwarte kleding met een vestje, in zachte tinten roze, grijs, zilver of beige. De kleding zit her en der wat strak, vooral ter hoogte van boezems.De andere vrouwen aan tafel zijn jonger en wijken af, qua kleding en uiterlijk. Ik schat in dat het hier om een kerstdiner gaat waarbij de focus gedurende het verloop van de menukaart een beetje verschuift.

menukaart-kerstdiner

De derde man,één van de vrouwen schetst zijn achtergrond. Heico is een probleemcollega…

View original post 405 woorden meer

Overzicht met uitzicht

Op 10 december j.l. vond in Arnhem het festival ‘Muziek bij de buren’ plaats.

Romheen met la Zona gaf drie optredens op grote hoogte boven Arnhem. Vandaar dit

overzicht met uitzicht.(klik hier)

De afbeelding die je hieronder ziet is gemaakt door kunstenares Betty Jaarsma. Ze heeft voor de aanstaande CD van Romheen met la Zona een aantal afbeeldingen gemaakt die we in het tekstboek en als omslagfoto zullen gebruiken. De planning is dat er eind januari 2018 een concert volgt waarbij we de CD zullen presenteren.

omslag hoes

Veluwe

Vrije natuur

wind waait er
bomen ruizen
zon beschijnt de net
gedouchte aarde

Mensen
van een ander continent
bekijken ons grootste
kleine park
en glimlachen

Ik drink koffie
voor mijn deur
beluister timmermannen die
een huis van dak voorzien
waarvan ik eerst vermoedde
dat het leger schieten oefende

Onderweg
door de natuur

staat een straaljager
bij een museumschuur

ingehaald door
konvooien groen

boven mijn hoofd
draait een chinook
een vrije kuur

rondjes, rondjes, rondjes
in de natuur