Geen mens

 

geen eten                    om te voeden

geen thuis                   om in te wonen

geen weg                    om terug te gaan

geen terug                  om weg te komen

 

geen mens                 geen mens

 

geen geld                    om te verrijken

geen huis                    om op te bouwen

geen deur                   om door te stappen

geen raam                  om uit te kijken

 

geen mens                 geen mens

 

geen vriend                om mee te lachen

geen uitzicht              om te turen

geen toekomst           om te bedenken

geen idee                    om nog te krijgen

 

geen mens                 geen mens

 

geen paspoort           om te tonen

geen recht                 om iets te stemmen

geen stem                  om te laten horen

geen reden                om te hebben

 

geen mens                 geen mens

 

geen welkom             om te heten

geen aankomst          om te vieren

geen vertrek              om naar te zwaaien

geen tot ziens            om nog te zeggen

 

geen mens                 geen mens

 

geen toekomst           om te blijven

geen verleden            om uit te putten

geen woord                om uit te spreken

geen verhaal              om op te schrijven

 

geen mens                 geen mens

 

geen mens                 om nog te wezen

geen hond                 om nog te zijn

geen hart                  om nog te hebben

geen ziel meer          zonder pijn

 

 

Epiloog St.Louis Blues  dag 7 (10-09-2019)

@Romheen 

St.Louis Blues

foto St.Louis Blues

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Ik zoek naar de woorden die tussen mijn regels verdwijnen.
Ik luister naar galmende stemmen die een lot bezingen
Ik kijk naar de priemende lichten die een techneut laat schijnen
En langzaam, langzaam dringt het binnen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Ik ren naar een deur want die moet open
Ik wacht op het teken te gaan lopen
Ik zwaai met een zakdoek, sleur met een koffer,
marcheer zo de zaal in, huil om de afloop
maar blijf toch hopen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Sta in de houding, laat een vluchteling beven,
salueer naar mijn bazen
en denk heel even
Als ik iets geleerd heb in deze tijd
dan gaat het niet slechts over een kaptein die lijdt

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

Dat van toen voelt nu ook zo
wanneer ik bootjes zie varen
en mensen zie wijzen
Ze vellen een oordeel met grootse gebaren
Er lijkt niets verandert in tijd die blijft stilstaan
De bittere verhalen van toen blijven doorgaan
Er zijn nog iedere dag noodlottige reizen

Dit hele leven als een roes.
Met opera, of film, of boek of wat dan ook
Zelfs al ga je op in dunne slierten rook
Wat blijft is de St.Louis Blues

 

St.Louis Blues  dag 6 (09-09-2019)

@Romheen 

Superman(m/v)

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Iemand die sterk is, zo sterk is van geest
dat hij me kan vertellen wie hier, op deze boot, de helden zijn geweest
Iemand die erbij was en de waarheid heeft ontdekt
en toen dit kutverhaal herschreven heeft
in iets wat lekker leest

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Een man of vrouw met pit en kracht en ongelofelijk veel moed
In een mooi gesneden pak of rok met een betoverende hoed
Een man of vrouw die alle dingen zonder moeite doet
Die me vertelt wat slecht is,
en alles, alles weet van goed

foto Superman

Ik weet niet, ik weet niet wie hier nog telt
Zijn er alleen maar slachtoffers
of is er ook, zoals bij Superman,
of is er ook een held

Zodat, als ik mijn oor te luister leg en ogen goed de kost
Ik snap wie hier de helden zijn, wie niet gebroken is, wie dorst,
zich te hullen in dat superpak, die rok, die betoverende hoed
Die mij vertelt wat slecht is
en alles, alles weet van goed
en alles, alles weet van goed.

 

St.Louis Blues  dag 5(08-09-2019).

@Romheen 

Regie

foto Regie

Het is nauwelijks voor te stellen
in onze vrije tijd
Over je eigen leven
je laten en je doen
raak je de regie nooit kwijt

Nou goed, je wordt hulpeloos geboren, gezoogd, gepamperd en gevoed
En terwijl je leven verder gaat dan leer je hoe dat werkt
Jouw eigen leven leiden, staan voor wat je denkt en aan iedereen vertellen
wat er fout is en wat goed

Zo ben je groot geworden en heb je geleerd waarvoor je staat
En dan ga je figureren in die ene opera waarvan je denkt te weten
waar die eigenlijk over gaat

Regie vertelt je alles
of je er nu naar luistert of toch niet
De noten van de dirigent bepalen echt
het ritme van jouw lied
Ook al wil je telkens weten waarom en hoe en wat en voel je soms machteloosheid
je wilt het wel maar kunt het niet

Heb je weleens nagedacht over wie jij eigenlijk bent?
Op dat vervloekte schip dat daar maar vaart en vaart en vaart
Heb jij al geluisterd naar de regisseur die de uitkomst allang kent
maar drama tot het laatst bewaard

Je hebt geleerd jezelf te zijn tegen alle stromen in
Maar nu zit je op die godvergeten boot waarvan script, ritme en muziek en alle golven eromheen
Je laten zien, dat regisseren van je leven
dat doe je niet alleen

Jij bent alleen degene met geluk
of noem het toeval, wat dan ook
Jij bent niet iemand op een bootje
Jij bent nergens voor gevlucht
Jij wordt nergens om vermoord
Omdat je anders bent of
Joods was in dit stuk

Het is dankzij iets waarvan je denkt
dat jij de oorzaak bent want
In onze vrije tijd
over je eigen leven
je laten en je doen
raak je de regie nooit kwijt

Dat is wat we hier vertellen
het is nauwelijks voor te stellen.
(Onthoud het goed
voor als jouw toekomst eens gaat knellen).

 
St.Louis Blues  dag 4 (07-09-2019)

@Romheen 

Herhaling

St-Louis

Ik wacht op het einde
van een voorstelling
die geen einde kent
Iedereen die wacht weleens
op andermans horizon
Niet dat je die kunt zien
maar wachten went

Telkens als ik kijk
dient zich
de herhaling aan
van wat
op toekomst lijkt

Maar wat vooral veel moeite kost:
de horizon van het lot

Stap eens op een boot
En stel je dan eens voor:

Je vaart zo naar jouw toekomst toe
en die gaat dan teloor

Telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt

Die toekomst die je maken kunt
Die toekomst jou gegund
Die toekomst met als einde slechts
jouw eigen droevig lot
Die toekomst die
als jij gelooft
in handen van een God

En telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt

Ik wacht een nieuwe toekomst af
van een verhaal dat ik al ken
Maar ook een nieuwe horizon
verandert niets want
telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt
Telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt.

 

@Romheen  St.Louis Blues  dag 2 (05-09-2019).

St.Louis Blues

IMG_3519

Een onbekende reiziger, een onbekende soldaat. Het zijn mijn rollen als figurant in de Opera ‘St.Louis Blues’. Het verhaal over het droevig lot van bootvluchtelingen vlak voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog. Sla de informatie erop na en je beseft dat dit verhaal geen einde kent. Ze zijn er nog steeds, de verschoppelingen van onze wereld en ze zwerven eeuwig rond op hun bootjes over de oceaan zonder dat we er ons om bekommeren.

In een serie van zeven gedichten breng  ik verslag uit van mijn belevenissen als figurant in dit trieste verhaal. Van elke repetitiedag één, met de première als epiloog.

 

Op drift

 

Onderbroek en schoenen, portret van Pa en Ma,

Korte broek en lange rok,

zakdoek voor het wuiven

Ik kijk ze eeuwig na

Met mijn handen op de reling

Tranen in mijn oog

Korte broek en lange rok

Op zee hou je het niet droog

 

Ik ben gegaan vanwege vrede

Vrede in ons hart

Met negenhonderd zielen

Zakdoek voor het wuiven

Staren ze naar de kant

Die langzaam van hen wegdrijft

Met handen op de reling

Tranen in hun oog

Korte broek en lange rok

Op zee hou je het niet droog

 

Ik ben gegaan vanwege gekte

Gekte in het land

Het land waar ik vandaan kom

Het land dat staat in brand

Met haat tussen de regels

Schreef men een heel volk af

Een volk dat langzaam wegdrijft

Op een bootje naar hun graf

 

Dat was de gekte van een oorlog

Maar waar is die oorlog nu

Ik zie nog steeds dat bootje

Drijvend daar op zee

Negenhonderd of meer zielen

Niet iedereen kan mee

Met handen op de reling

Tranen in hun oog

Korte broek en lange rok

Op zee hou je het niet droog

 

En dan is daar de aankomst

Vroeger, nu en toen

Dan sluiten we de hekken

Dat is dus wat we doen

Nog steeds is niemand welkom

In al onze zotte rijkdom

Met  armoe in ons hart

De  handen op de reling

Tranen in hun oog

Korte broek en lange rok

Op zee hou je het niet droog

 

@Romheen St.Louis blues  dag 1  (04-09-2019)

de onbeminde soldaat

De vrouw die in zijn verhaal figureert is van gedaante veranderd gedurende de twee uur die ik naar hem luister. Van frisse, mooie, welgevormde leuke jonge vrouw afgegleden naar een omschrijving die waarschijnlijk meer zijn gevoel weergeeft dan de werkelijkheid. Alhoewel zijn relaas doet vermoeden dat er alle reden is om zijn frustraties op haar bot te vieren. Ik kan haar er niet meer naar vragen, ze is dood.

Hij werd geboren in een nonnenklooster in Den Haag. Het is 1946, Nederland is vrij en de goede rekenaars onder u begrijpen dat zijn verwekking het gevolg is geweest van een bevrijdingsfeest. In zijn geval een feest tussen een Canadese soldaat en een frisse, mooie, welgevormde leuke jonge vrouw. Ze heeft hem drie weken gekend voordat hij uit beeld verdwenen is. De geldende mores deed haar vanuit Naarden verkassen naar het westen des lands. Ongetrouwd en kinderen krijgen waren twee begrippen die niet samengingen in die tijd en dus droeg ze het droevig lot dat veel jonge moeders ondergingen. Na de geboorte stond ze hem af en hij groeide op in een pleeggezin in de gemeente Renkum. Een mooie en fijne warme tijd, zegt hij er zelf over.

Door omstandigheden moest hij na verloop van jaren echter weg bij het pleeggezin en begon aan een lange rondtocht langs opvanghuizen die hem geen goed hebben gedaan. Contactpogingen met het pleeggezin, zijn broers en zussen noemt hij ze, strandden. Net als die met zijn moeder, ze wenste, ook op latere leeftijd, geen contact meer met hem. Hij bestond niet voor haar.

‘Ik ben er naartoe gegaan hoor, om te kijken, om zijn graf te zien’. Hij spreekt over vele jaren later wanneer hij ontdekt heeft dat zijn vader, de Canadees van het feest der bevrijding, overleden is. Foto’s van de familie daar leren hem dat hij op ‘m lijkt. En dat hij nog een halfbroer heeft in Duitsland. Geboren ten gevolge van een bevrijdingsfeest van zijn moeder met een ander. Joop, zo heet zijn broer, heeft het contact inmiddels verbroken. Herinneringen kunnen ook teveel pijn met zich mee dragen. Dat doen ze voor mijn verteller ook maar hij heeft de behoefte hierover te spreken.

‘Ik hoef niet ineens belangrijk te zijn, maar ik kan het gewoon niet begrijpen’.
Zijn magere gestalte schokt als hij de tranen de vrije loop laat. De donkerblauwe aderen steken schril af bij de grauwe huidskleur op zijn tengere gerimpelde handen die hij open op tafel voor zich gelegd heeft. Af en toe trommelt hij ongeduldig met zijn vingers op het houten blad en soms slaat hij erop om zijn frustratie kracht bij te zetten. Tegenover mij zit een man van 73 jaar oud die zijn leven verwoest ziet door ‘omstandigheden’. Hij is getrouwd geweest, heeft kinderen gekregen maar ook daar is het niet goed gegaan. Er is geen contact meer.

‘Waarom ben je hier?’, vraag ik hem.
Hij blijkt zo naar een plek te gaan die hij fijn vindt, waar hij zich een beetje vertrouwd en geborgen voelt. Hij gaat zo naar zijn vader zegt hij.
Verward vraag ik hem naar het graf in Canada.
Zijn vader blijkt twee graven te hebben, één bij de familie en één tussen zijn maten uit de oorlog op de begraafplaats in Oosterbeek. Voor hem maakt het niet uit waar hij echt ligt.

Hij is blij iemand in de buurt te hebben.

download