Zand van goud

Er komt een man naar me toe.
‘Hoe gaat het met je?’
‘Met mij gaat het goed en met jou?’
‘Met mij gaat het ook goed, ik wens dat het jouw familie en vrienden ook goed gaat.’
‘Ik wens jou toe ook dat het je familie en vrienden goed gaat.’
‘Wil je thee?’
‘Natuurlijk, graag. Aardig van je.’
‘Kom, we drinken thee, insjallah.’
DSC_0081
De kreukels van zijn zwarte tulband vallen in de plooi met zijn gezicht. Uit zijn ogen puilt vriendschap en nieuwsgierigheid. Hij neemt me mee naar zijn tent en ik doe mijn schoenen uit. Een nomade familie duikt op uit de wedervragen die ik hem stel als hij mij bevraagd over mijn thuis. Hij beheert een Kashbah die dienst doet als museum. Het hangt er vol met oude gebruiksvoorwerpen van vroeger zegt hij maar ik zie ze met enige regelmaat nog op de droge akkers gebruikt worden. Het is winter in de woestijn. Rondom de Palmerya wordt de grond met rust gelaten. Het water uit de bron wordt mondjesmaat verdeeld door middel van een kopje met een gat erin dat in een volle bak met water drijft. Als het kopje volgelopen is, is er een uur voorbij en wisselt de bewatering van kanaal zodat iedereen zijn deel ontvangt. Eerlijker dan een horloge, zegt hij.
Zijn vader hangt op een foto aan de muur. Met de haren woest waaiend staat een door de wind gegroefd man tussen twee anderen naar zijn toekomst te staren. Een tafereel uit de vijftiger jaren dat verwezen is naar het museum. De man die me thee schenkt ziet er eender uit. De tijd verstrijkt hier per kopje. Hij is blij dat ik er ben, zegt hij. Zo kan hij leren over de wereld buiten de zijne. Ik vertel hem over het museum waar ik gewerkt heb en hij begrijpt vooral de dingen die over landbouw gaan. We herkennen elkaars instrumenten. Er is meer dat we in elkaar herkennen maar dat brengen we niet onder woorden. Zeventig kilometer verderop de woestijn in woont zijn familie die hij eens in de twee weken een weekend ziet. Dan runt zijn neef voor een weekend de Kashbah en kan hij heen en weer. Soms kan hij geen lift vinden en duurt de tocht langer, zo lang dat het bij samen eten blijft voor hij terug moet.
Hij geeft me van alles teveel. Teveel thee, teveel suiker erin, teveel vragen, teveel lachen, teveel van hem. Zo zijn wij, zegt hij. We geven onszelf weg zonder onszelf te verliezen en jij mag zelf uitmaken wat je er voor teruggeeft. Dat is een ding, besef ik, iets van jezelf geven zonder er iets voor terug te willen. We hebben hier allemaal de tijd, de liefde en elkaar, glimlacht hij me toe. Gisteren is er niet meer en morgen kennen we nog niet. We hebben alleen vandaag.
‘Vandaag drink ik thee met jou.’
Bij het afscheid omhelzen en kussen we elkaar. De gewoonte maakt woorden overbodig maar we zeggen het toch.
‘Ik wens dat het jou, je vrienden en familie voor altijd goed gaat.’
‘Ik wens jou ook dat het jou, jouw familie en vrienden voor altijd goed gaat.’
‘Insjallah.’
Als ik door het zand in de woestijn verder loop bedenk ik dat morgen nog niet bestaat. Vandaag bestaat uit een groot hart. Een groot hart van goud.

Overzicht met uitzicht

Op 10 december j.l. vond in Arnhem het festival ‘Muziek bij de buren’ plaats.

Romheen met la Zona gaf drie optredens op grote hoogte boven Arnhem. Vandaar dit

overzicht met uitzicht.(klik hier)

De afbeelding die je hieronder ziet is gemaakt door kunstenares Betty Jaarsma. Ze heeft voor de aanstaande CD van Romheen met la Zona een aantal afbeeldingen gemaakt die we in het tekstboek en als omslagfoto zullen gebruiken. De planning is dat er eind januari 2018 een concert volgt waarbij we de CD zullen presenteren.

omslag hoes

Veluwe

Vrije natuur

wind waait er
bomen ruizen
zon beschijnt de net
gedouchte aarde

Mensen
van een ander continent
bekijken ons grootste
kleine park
en glimlachen

Ik drink koffie
voor mijn deur
beluister timmermannen die
een huis van dak voorzien
waarvan ik eerst vermoedde
dat het leger schieten oefende

Onderweg
door de natuur

staat een straaljager
bij een museumschuur

ingehaald door
konvooien groen

boven mijn hoofd
draait een chinook
een vrije kuur

rondjes, rondjes, rondjes
in de natuur

Zink met me weg

Een liedje

De activiteiten van Romheen met La Zona nemen astronomische vormen aan. Meer dan we ons vier maanden geleden hadden kunnen voorstellen in ieder geval. De festivals die we bezochten, de voorstellingen die we gaven geven richting aan de dingen die we doen. Waar we heen gaan? We bezinnen ons erop en gaan je verrassen. En onszelf.

zinkmetmewegAfb

Spetterende finale bij Poëziecafé Het Park Binnen!

Romheen met La Zona
Op dinsdag 16 mei is er alweer het laatste poëziecafé voor de grote vakantie. De organisatie gaat aan het werk voor een even spetterend festival Het Park Vertelt in Park Hartenstein op 27 augustus. Pas in oktober doen we de deur van het café weer open.
Een spetterende finale, want de band plus dichter ”Romheen en La Zona” treedt op, een uur lang nog wel. La Zona maakt muziek op gevoel, over gevoel en met gevoel. Jazzy grooves, Latijns Amerikaanse vleugjes, tinten van hardcore, freestyle, ze spelen het allemaal met hun band bestaande uit drummer Sander Roerdink, bassist Ronnie van Silfhout, gitarist Barend van der Pol en saxofonist/klarinettist Erik Laarman. Romheen, Jan Eikelenboom, schrijft. Teksten, verhalen, poëzie en proza. Op gevoel, over gevoel en met gevoel tussen de regels. Op het timbre van zijn stem wordt je weggevoerd naar de horizon van jouw voorstellingsvermogen. Met nummers uit het leven zoals ‘Misverstand’, uit de liefde zoals ‘Mijn hart’, uit de krochten van het bewustzijn zoals ‘Splinters’ laten ze zien en vooral horen dat muziek en teksten volledig in samenspraak zijn.
Verder: Jan Buunk, lid van het dichterscollectief ”de Omsmeders” uit de Achterhoek en in 2013 gekozen tot ”dichter des Achterhoeks”. Laatste dichtbundel is getiteld: ”Tussentaal en tegentijd”.
En Alfred Valstar uit Ermelo, dichter en taalkunstenaar. Gaf drie dichtbundels uit, de laatste heet ”Seizoensgebonden”. Plus Sander Essers die wij kennen als dichter-troubadour uit onze eigen gemeente Renkum en die zich herdoopt heeft als Doctor Anders. Hij is voedingskundige en doctor in de landbouw- en milieuwetenschappen. Hij kreeg na een reorganisatie bij de universiteit ongewild veel vrije tijd. Zingt, begeleidt zichzelf op de gitaar en volgde de Paul van Vliet Academie voor kleinkunst. Samen met jan Eikelenboom en Bianca Hendriks trad hij op tijdens de afsluitende avond in 2016 rond het thema ”humor”.
Natuurlijk een open podium en zeker en vast een drankje bij alle gezelligheid tussendoor. Klik hier voor agenda