Open raam concerten

33402e8b-01c3-44f3-97af-f2807cc9f8fb

Heelsum, 2 april 2020

Hallo,

In samenspraak met een aantal artiesten en een technisch bedrijf organiseren wij zgn. ‘Open raam concerten’. Dit zijn concerten van 30-45 minuten waarbij de artiesten met één of twee caravans voor de ramen van uw bewoners verschijnen en een voorstelling geven. Alle techniek en geluid die hiervoor nodig is, is tot in de puntjes geregeld en het enige wat we van een instelling of woonplek nodig hebben is een stroompunt zodat we niet naar binnen hoeven. Doordat er meerdere artiesten en bands meedoen met dit initiatief kunnen we in samenspraak met u het aanbod afstemmen op de behoefte. Natuurlijk bespreken we samen een veilig protocol voor de bewoners zodat er een verantwoord uurtje vertier geboden kan worden. Bijgaand vindt u een voorbeeld van ons protocol dat in overleg met de gemeente is gemaakt(handhaving keek mee).

De kosten van de voorstelling bepalen we graag in overleg met jullie. We willen ook de artiesten een alternatief bieden voor hun afwezige inkomsten maar hoeven er geen geld mee te verdienen. Kortom, voor elke vraag bestaat het antwoord al, we hoeven er slechts samen achter te komen wat dat is!

Ook bestaat er naast een voorstelling met muzikanten de mogelijkheid tot andere vormen van vertier voor uw bewoners, hierbij kunt u denken aan een levensechte bingo, pubquiz of een filmvertoning op een groot buitenscherm(afgestemd op uw behoefte).

Mochten jullie interesse en/of vragen hebben dan kun je me altijd even bellen.

Voorbeeld Offerte en Protocol.

In samenspraak met instelling en gemeente wordt dit veiligheidsprotocol afgesproken. (gemeente Renkum is al op de hoogte van dit initiatief en kijken mee met het veiligheidsprotocol) Het doel hiervan is het voorkomen van besmettingen van zowel de bewoners van een locatie als de optredende artiesten. Tevens willen we hiermee volledig voldoen aan de geldende regelgeving.

  1. In samenspraak met instelling spreken we een datum af en laten dit van tevoren aan de gemeente weten. Handhaving wordt hiervan ook op de hoogte gebracht. Er worden geen derden(fotograaf, pers, publiek) uitgenodigd voor dit concert.
  1. Vergoeding muzikanten en techniek bepalen we in overleg en samenspraak.
  1. Op locatie hebben we afgesproken waar we gaan optreden. Stroompunt buiten de locatie zodat er niemand naar binnen hoeft. Ongeveer 1,5 uur van tevoren komt de techniek(2 personen) opbouwen en testen. Het podium bestaat uit een setting van twee caravans die beide een podium bieden aan twee artiesten zodat onderlinge afstand hier gegarandeerd is.
  1. Bandleden reizen met max. 2 personen naar de locatie. Aanwezig 30 minuten voor aanvang zodat geluid afgesteld kan worden. Het optreden duurt tussen de 30-45 minuten, zonder pauze. Voor eventuele omstanders regelen de mensen van de locatie de informatie en zorgen dat er onderling genoeg afstand gehouden wordt.
  1. Na afloop pakken de bandleden individueel hun spullen in. Nadien volgt de techniek voor afbraak en ophalen van podia en installatie.
  1. We drinken op gepaste afstand een drankje met een tevreden glimlach.

Voor informatie: Jan Eikelenboom 0653935137

 

Zelfspo(r)t 3

Vanuit een met alcohol en nicotine doordrenkt verleden was het een bizar idee. Ik liet me meeslepen door vrienden en liep een nieuwe verslaving op. Over de bijdrage hiervan aan de gezondheid valt te twisten. In mijn geval dan tenminste. We zijn allemaal, altijd wel verslaafd aan iets.

Tijdens mijn eerste triatlon op Texel stormt het. Het zwemparkoers is verlegd van linéa recta de zee in naar langs de kust. De golven zijn zó hoog dat je ertussenin over de bodem van de zee kan lopen. Anders was ik zeker verdronken. Ik kan niet goed zwemmen.
Als kleine jongen ging ik op mijn fiets naar de verplichte zwemles, we waren langs het water gaan wonen en mijn vader liet me geen keus. Ik spijbelde vaak.
“Kun je me vertellen waar je geweest bent, vanochtend?”
“Euhhh, naar zwemles pap”.
“Hebben jullie les gehad tussen de kikkers?”
Ik kon me niet voorstellen waar deze vraag vandaan kwam totdat bleek dat ik eendenkroos in mijn haar had. Mijn vader ontdekte dat ik mijn zwembroek natmaakte in de sloot en boven mijn hoofd uitkneep. Na afdrogen met de handdoek wachtte ik het einde van de zwemles in het bos af en fietste huiswaarts . Ten gevolge van deze ontdekking kreeg ik in de winter bijzwemles in het verwarmde binnenbad van de Lomschool met de debielenklas.
Ik heb een hekel aan zwemmen.

Er bestaan foto’s van mij tijdens wedstrijden waarop het lijkt alsof ik rek- en strekoefeningen aan het doen ben tijdens het zwemonderdeel. Met zijwaarts gestrekte armen attaqueer ik het water.
Ik oefende eens met mijn vriend Rini in het plaatselijke bad. Het tussen de middag uurtje leek ons ideaal. Bejaarden zwemmen, dus lekker rustig.
We maaiden met onze armen de oudjes aan de kant en kregen zo vrijbaan.
De straf hiervoor was echter ongenadig. Vanwege diezelfde oudjes was de watertemperatuur 35 graden en kregen wij na de training last van zware hoofdpijn en diarree omdat we door gebrek aan techniek hadden geprobeerd het bad leeg te drinken.

“Go see your doctor”, zegt het fitness meetapparaat in de hal van het sportcentrum dat in Boulder, Colorado staat.  Mijn vriendin vermoed dat het om de geestelijke gezondheid gaat maar dat zegt meer over hoe ze tegen mijn maniakale sportgedrag aankijkt. Het is de avond voor een wedstrijd en ik doe de test voor de grap om te zien hoe fysieke superioriteit eruit ziet in een grafiekje.
Ik voel me goed en denk deze wedstrijd te kunnen winnen. De wedstrijd bestaat uit 5 mijl hardlopen, 50 mijl fietsen en ter afsluiting weer 5 mijl hardlopen. Het is een wedstrijd zonder zwemmen. Ik heb de afgelopen weken de concurrentie eens goed bekeken en ruik mijn kansen. Uit mijn ooghoek bezie ik hoe op het startpodium een soort rockster geïnterviewd wordt die voor de gelegenheid een trainingspak van de sponsor heeft aangetrokken. Hij lijkt erg op de zanger van Bon Jovi en ik luister maar half naar het gesprek dat uit de luidspeakers weergalmt.
“Ken, it is an absolute pleasure to see you here, what is it gonna be today?”
“Oh well, I’m only here to earn a little down payment on the house”.
Ik verdiep me in de veters van mijn schoenen en negeer de rockster en de hele bende. Ik ben gespannen. Zodra het startschot klinkt sprint er een klein mannetje met wapperende lokken en een minuscuul geel zwembroekje aan tussen ons vandaan. Verdwaasd kijk ik hem na terwijl hij het op een lopen zet. Ik kan hem met geen mogelijkheid bijhouden en kom tot bezinning. Het is een heen en weer parkoers en ik kan na het keerpunt vaststellen wat de schade is. Die moet ik op de fiets gaan inhalen. Terwijl ik de ommekeer nader komen de wapperende haren me alweer tegemoet. Vanachter de grote gestroomlijnde zonnebril gunt hij mij geen blik waardig. Het is de rockster. Hij verdwijnt gedurende de wedstrijd zover uit beeld dat ik niet meer kan lezen wat er achterop zijn broekje staat. Ik eindig als tweede.

Ken Souza

Zelfspo(r)t 2

Ik ben meedogenloos voor mezelf. Verleg de grens van de pijngrijns in de hoop die van anderen te kunnen overtreffen. Dat is niet altijd het geval maar pijn lijden blijkt trainbaar als je er aanleg voor hebt.
De trainingsfaciliteiten zijn geweldig rondom de Colorado State University in Boulder en al gauw verdwijnt de voorgenomen studie wat naar de achtergrond. Trainen met de groten der aarde van dat moment heeft een ongelofelijke aantrekkingskracht maar frustreert soms hopeloos.
Mijn baantjes in het vijftig meter bad worden door de wedstrijdzwemmers, als ik hard door zwem, anderhalf keer gedaan in de tijd die ik ervoor nodig heb.Ik wordt met gemak gedubbeld door die maffe Mexicaan op de hardloopbaan die uit de bergen komt rennen met zijn baanschoenen onder zijn arm.
“Kan die man niet weg of aan een andere training meedoen waar we hem niet zien?”, vraag ik aan de coach van de Boulder Roadrunners.
“Just let Arturo go about his business and don’t pay any attention to him”.
Later kom ik erachter dat hij Barrios van zijn achternaam heet en wereldrecordhouder op de tien kilometer is. Sprintkanon Phyllis spant de kroon door me bovenaan Left Hand Canyon met de fiets aan zijn hand op te wachten en me te complimenteren met mijn techniek en kracht. Dit nadat hij me met beurtelings alleen zijn linker- en zijn rechtervoet op het pedaal een aantal keren voorbij gefietst is.

-10 Brightness +5 Saturation for 7600 Prints

Overweldigd door de aanblik van de Rocky Mountains in Colorado leer ik wat een jetlag is. Vermoeid van de wedstrijden in Nederland ben ik hier aan de slag gegaan zonder een poosje rust te nemen en de overgang te verwerken. Overhaast beklim ik de steilste bergen die ik kan vinden en meet me met de atleten om mij heen. Tijdens een eerste proeve van bekwaamheid wordt ik direct tweede in de triatlon in Englewood. Dat helpt ook al niet om mijn gestel te laten rusten. Alsof de duivel me op de hielen zit ga ik tot het uiterste zonder dit zelf goed te beseffen. Op een ochtend doe ik een lange rustige duurloop met Chuck How. Hij is de 65-jarige hoogleraar en stagebegeleider van mijn vriendin en in het bezit van een ijzeren gestel. Gedurende een groot deel van de avond zit hij met een glas witte wijn en zijn vrouw in de jacuzzi uit te kijken over de magistrale flat iron rocks. In de vroege ochtend springt hij stram in zijn hardloopschoenen en loopt grote parels zwetend alle losbandigheid er weer uit. Langzaam maar zeer gestaag. Ik kan Chuck niet bijhouden. Alsof ik leeggelopen ben strompel ik achter hem aan en ik krijg eindelijk door waar ik mee bezig ben. Een week absolute rust doet wonderen.