De meest recente bijdrage van Romheen met la Zona aan opwarming. Van wat dan ook.https://open.spotify.com/album/5wPRVSeUGvDeEfNAdU3zpY
De zomer kan aan.
gedicht
Perkamenten schil
Je kunt me nog wel meer vertellen over glasscherven in de gang,
over losgetrilde schilderijtjes van opa, oma en hun onverschrokken hond.
Over de plekken waar je met hen geweest bent toen ze er nog waren,
hoe jullie samen huilden om een kogelgat in bloemetjes behang.
over de benen van de buurman die verdwenen in het niets.
Over zijn kleine kind dat lag te lachen in de goot,
rond haar de resten van bescherming die de kinderwagen bood.
Je kunt me nog wel meer vertellen over de mensen in de straat.
Hoe ze naar hun huizen keken die nergens meer op leken,
over de perkamenten schil die hun vrijheid is gebleken.
Over waaiende papieren waar hun geschreven leven nog op staat.
Je kunt me nog wel meer vertellen over dat je niet meer weet
wie niet van wijken wilde weten, wie niet wilde gaan.
Wie daar in de kelders onder gebouwen nog kon denken
aan het weerbericht van morgen en de rest van hun bestaan.
Je kunt me nog wel meer vertellen over de leiders in jouw land.
Over hoe ze jouw vertrouwen wonnen met in hun hand jouw hand.
Over gouden speldjes die ze prikten in jouw stijf gestreken blouse
en de eretitels die vanwege landsgedichten bij jou zijn beland.
Je kunt me nog veel meer vertellen over gedichten uit verleden.
Over de zin die mensen erin zagen als reden om maar door te gaan.
Over weidse witte woorden die puinhopen versneden
alsof ze er nooit zijn geweest, niet echt hebben bestaan.
Je kunt me nog veel meer vertellen over jouw vers dat niet meer klopt
omdat het hart eruit gerukt is, al het leven is gestopt.
Van opa’s, oma’s, onbekende ouders met hun kapotgeschoten kind.
Je moet me nog veel meer vertellen,
je moet me nog veel meer vertellen,
je moet me nog veel meer vertellen
zodat ik jouw woorden vind.
Kwijtgeraakt
De mooiste wereld in herinnering
een glimlach van verleden tijd
wat dan ook het nu vermag
Je raakt het nooit meer kwijt
Voor er iets gevonden was
in een vacuüm van verrukking
Waar elke dag een kleurtje mocht
het grauw
Verdwenen in luchtledig
van wat er werd gezocht
De mooiste wereld in herinnering
een glimlach in verleden tijd
wat dan ook het nu vermag
Je raakt het nooit meer kwijt
Als alles al gezegd is
Alles al gedaan
Je wilt herinnering bewaren
En weer verder gaan
Met wat je ooit begonnen bent
Maar ongebruikt hebt laten staan
Op een tafel vol met zilver
En een menukaart vol met waan
De mooiste wereld in herinnering
een glimlach in verleden tijd
wat dan ook het nu vermag
Je raakt het nooit meer kwijt
Woorden willen wel naar huis
maar de gerechten van de taal
zijn verloren in een ruis
van wat er in het hart rond raast
wat het hoofd niet vatten wil
opgediend als kant en klaar
zonder sleutel voor de kluis
die jouw hart geworden is
De mooiste wereld in herinnering
een glimlach in verleden tijd
wat dan ook het nu vermag
Je raakt het nooit meer kwijt
Plat
Het is hier plat man
Je kan ver kijken man
Heel veel water man
Er zijn hier dijken man
Hier ben je rijker man
Altijd alles willen
is een bril die constant beslaat
We vegen ons met zijn allen
naar een ontevreden staat
van armoe en ellende
nooit komt er iets meer goed
Terwijl een beetje minder willen
een wonder voor je doet
Het is hier plat man
Je kan ver kijken man
Heel veel water man
Er zijn hier dijken man
Hier ben je rijker man
Op afstand van de wereld
Zie je wat je voelt
Niet dat het goed of slecht is
gewoon iets met jouw gemoed
Een voet voor de ander
Vallend in vooruit
Of anders blijven stilstaan
Dat ziet er anders uit
Het is hier plat man
Je kan ver kijken man
Heel veel water man
Er zijn hier dijken man
Hier ben je rijker man
Warme handschoen
Schilder een landschap met woorden
maar uitzicht laat zich niet zeggen
Teken contouren met punten en komma’s
maar kijken laat zich niet onderbreken
Grijp woorden aan om waaien te verbeelden
maar wind laat zich niet betasten
Zeg wat ik zie en maak me gehoord
Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien
Zeg dat alles wat ik zeg
een warme handschoen toebehoord
Het kille land met rechtgetrokken lijnen
Het stille land met kromgetrokken bomen
Het grillig land waar mensen elkaar mijden
Het nieuwe land waar ik nog thuis moet komen
Zeg wat ik zie en maak me gehoord
Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien
Zeg dat alles wat ik zeg
een warme handschoen toebehoord
Alles voor later spoelt hier van me af
Woestijnen in mijn geestesoog
bestaan uit droog water
Horen, ruiken, proeven, alles is hier anders
Wind is hetzelfde
Mijn jas is niet dik genoeg
Voor een leven in twee helften
Zeg wat ik zie en maak me gehoord
Water dat stroomt, grijze wolken verwaaien
Zeg dat alles wat ik zeg
een warme handschoen toebehoord
Een dijk is een brug om een landschap te bouwen
Met grond die moet drogen voor ons om op te groeien
De handschoen moet uit om de hand te kunnen houden
Het hek dat moet om, om op jou te vertrouwen
Zeg wat ik zie en maak me gehoord
Water dat stroomt, wolken verwaaien
Zeg dat alles wat ik zeg
Een handschoen toebehoord
@romheen(n.a.v. het verhaal van gisteren (droog water))
Poëzieweek
In het kader van de poëzieweek (28 jan.- 3 feb.) bevind ik mij gedurende twee avonden en een middag in de Poëziekamer. Daar spreken we digi-taal. Een initiatief van Lieke van Rooijen, waar een viertal dichters jullie één op één ontvangen en je kunt luisteren naar in samenspraak gekozen gedichten. Het thema van de week is ‘samen’. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Ik heb er middels met het onderstaande gedicht een invulling aan gegeven. De vorm van dit gedicht is nog aan verandering onderhevig. Er is tekst, er volgt voordracht en er volgt een muzikale uitvoering die in samenwerking met la Zona gemaakt wordt. Op onze FB site https://www.facebook.com/rechtdoorkanaltijdnog kun je kijken wat er in deze barre tijden ook nog van de productieband af komt. We staan niet stil dus maak een afspraak en kom naar de poëziekamer! https://www.atelierpapoe.nl/poeziekamer en via FB: https://www.facebook.com/De-Po%C3%ABziekamer-103666591722297
Samen is ondeelbaar (Romheen met la Zona)
Samen is ondeelbaar
Zoals een priemgetal
dat scheef gaat hangen
wanneer je het doormidden
klieft.
Je kunt alles wel alleen doen
zolang je dat belieft maar
Samen is ondeelbaar
Samen is een foto met een kartelrand
Samen is heel lief of ergerlijk pedant
Samen is een oorlog waar zonder munitietekort
nooit echt met scherp geschoten wordt
Samen is het groot geluk dat ergens is weggelegd
En soms is blikken op dat samen een venster vol met vette pech
Samen is ondeelbaar
Hoe graag je ook alleen wilt zijn
je komt er niet vanaf
Samen in hetzelfde schip
varend naar hetzelfde graf
Samen is ondeelbaar
Samen is een werkwoord waar nooit wordt gestaakt
De superlijm, cement voor alle helften die op drift lijken geraakt
De kauwgum vlek in spijkerbroek
De navelstreng naar zoete koek
ondeelbaar
daar is samen van gemaakt.
januari 2021
Regie
Het is nauwelijks voor te stellen
in onze vrije tijd
Over je eigen leven
je laten en je doen
raak je de regie nooit kwijt
Nou goed, je wordt hulpeloos geboren, gezoogd, gepamperd en gevoed
En terwijl je leven verder gaat dan leer je hoe dat werkt
Jouw eigen leven leiden, staan voor wat je denkt en aan iedereen vertellen
wat er fout is en wat goed
Zo ben je groot geworden en heb je geleerd waarvoor je staat
En dan ga je figureren in die ene opera waarvan je denkt te weten
waar die eigenlijk over gaat
Regie vertelt je alles
of je er nu naar luistert of toch niet
De noten van de dirigent bepalen echt
het ritme van jouw lied
Ook al wil je telkens weten waarom en hoe en wat en voel je soms machteloosheid
je wilt het wel maar kunt het niet
Heb je weleens nagedacht over wie jij eigenlijk bent?
Op dat vervloekte schip dat daar maar vaart en vaart en vaart
Heb jij al geluisterd naar de regisseur die de uitkomst allang kent
maar drama tot het laatst bewaard
Je hebt geleerd jezelf te zijn tegen alle stromen in
Maar nu zit je op die godvergeten boot waarvan script, ritme en muziek en alle golven eromheen
Je laten zien, dat regisseren van je leven
dat doe je niet alleen
Jij bent alleen degene met geluk
of noem het toeval, wat dan ook
Jij bent niet iemand op een bootje
Jij bent nergens voor gevlucht
Jij wordt nergens om vermoord
Omdat je anders bent of
Joods was in dit stuk
Het is dankzij iets waarvan je denkt
dat jij de oorzaak bent want
In onze vrije tijd
over je eigen leven
je laten en je doen
raak je de regie nooit kwijt
Dat is wat we hier vertellen
het is nauwelijks voor te stellen.
(Onthoud het goed
voor als jouw toekomst eens gaat knellen).
St.Louis Blues dag 4 (07-09-2019)
Durf je
Er was geen glasvezel
voor verbinding
die sneller dan het licht
jouw gemoedstoestand teleporteert
of iets als een gedicht
door de ether slingert
als had het geen gewicht
Er is de traagheid van een boot
die deinend op de golven
het dwingend ritme volgt
van een naderende dood
nog verre van geaccepteerd
want hoop doet immers leven
en leven dat is hoop
Hoop weerklinkt uit deze stem
die tussen hoop en vrees
hoorbaar moet zijn geweest
die tussen angst en beven
daar klonk met lef
als enkelvoud van leven
een stem, die zegt, die roept, die schreeuwt:
Durf je?
Durf je te dromen als je wakker bent
Durf je, durf je of toch niet
Durf je te zien wat jij alleen ziet
Durf je, groter, gekker dan je kent.
Kan iets langer dan de langste adem
Kan iets groter zijn dan groot
Kan iets duren als het duurste
Kan iets kapot maar nooit meer dood
Durf je te dromen als je wakker bent
Durf je, durf je of toch niet
Durf je te zien wat jij alleen ziet
Durf je, groter, gekker dan je kent.
Mag je iets zeggen maar niet vertellen
Mag je iets horen maar niet verstaan
Mag iets wringen maar niet knellen
Mag je niet komen maar nooit meer gaan
Durf je te dromen als je wakker bent
Durf je, durf je of toch niet
Durf je te zien wat jij alleen ziet
Durf je, groter, gekker dan je kent.
Wil je drinken maar je dorst niet lessen
Wil je roken als een sigaret
Wil je weg maar niets verpesten
Wil je vrij zijn en bezet
Durf je te dromen als je wakker bent
Durf je, durf je of toch niet
Durf je te zien wat jij alleen ziet
Durf je, groter, gekker dan je kent.
Durf je.
Durf je?
St.Louis Blues dag 3 (06-09-2019)
@Romheen
Herhaling
Ik wacht op het einde
van een voorstelling
die geen einde kent
Iedereen die wacht weleens
op andermans horizon
Niet dat je die kunt zien
maar wachten went
Telkens als ik kijk
dient zich
de herhaling aan
van wat
op toekomst lijkt
Maar wat vooral veel moeite kost:
de horizon van het lot
Stap eens op een boot
En stel je dan eens voor:
Je vaart zo naar jouw toekomst toe
en die gaat dan teloor
Telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt
Die toekomst die je maken kunt
Die toekomst jou gegund
Die toekomst met als einde slechts
jouw eigen droevig lot
Die toekomst die
als jij gelooft
in handen van een God
En telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt
Ik wacht een nieuwe toekomst af
van een verhaal dat ik al ken
Maar ook een nieuwe horizon
verandert niets want
telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt
Telkens als ik kijk
dient zich de herhaling aan
van wat op toekomst lijkt.
@Romheen St.Louis Blues dag 2 (05-09-2019).
Tango
Tango
Bewogen
door klanken
van muziek
in het hoofd
Dansen
hun voeten,
in afwezigheid van lichamen
die nog kunnen
meebewegen,
innig verstrengeld
de tango.
(foto: Martin Stor)
romheen 