Herenslip en mannensok

(We volgen Martin, een doodgewone jongen van de Veluwe. Hij is van het type twaalf baantjes, dertien ongelukken maar redt zich op geheel eigen wijze. Dit is deel 1 van een serie verhalen die in de toekomst uitgebreid wordt. Martin is momenteel werkzaam als de jongste reporter van een lokaal nieuwsblad. Dit is zijn eerste reportage vanaf locatie).

Verrassend afzwemmen
Beekbergen, gisteren.

De Beekse lagere schooljeugd kreeg gisteren in het zwembad van Hotel “de Wipselberg” aan de Wipselbergerweg naast de gelegenheid om af te zwemmen ook nog een ongeplande voorlichting.
“Er was niets bijzonders aan de hand”, spreekt de nog licht aangedane mevrouw Ten Böhmer op de vraag van uw verslaggever ter plaatse hoe dit alles heeft kunnen gebeuren. “Het was een afzwembijeenkomst als alle anderen totdat er een deur open ging en er een vrouw naar binnen stapte die gevolgd door een man spiernaakt het zwembad in sprong. Ik hoorde de juf nog roepen: Geen bommetje!” Naar het verdere verloop van de gebeurtenissen gevraagd legt haar man, De heer Ten Böhmer van slagerij Ten Böhmer uit de Loofgroenstraat in Beekbergen, uit dat het voorval ertoe heeft geleid dat het bestuur van zwemvereniging “Altijd blijven drijven” morgen in spoedzitting bijeenkomt om de situatie te bespreken en naar verluidt ook om enkele van haar leden te royeren wegens onzedelijk gedrag. Ook buigt het bestuur zich over de vraag of er voor de gedupeerde kinderen een herkansingsmogelijkheid geboden wordt dan wel of er voor deze gelegenheid een uitzondering gemaakt wordt en er aan alle kinderen een diploma geschonken wordt. Overleg met de landelijke zwemfederatie zal hierover in de loop van de volgende week uitsluitsel bieden.
Hiernaar doorgevraagd door uw doortastende verslaggever blijkt dat enkele van de toekijkende ouders bij het afzwemmen niet hebben geaarzeld om zich van hun eigen textiel te ontdoen en de struise jonge dame en haar metgezel het bad in te volgen. De naastgelegen sauna schijnt hierna toneel geweest te zijn van meer losbandigheid dan menig Beekse toekijker voor mogelijk had gehouden. Het is uw verslaggever opgevallen dat van de aanwezigen slechts de kinderen buiten zijn gaan spelen omdat er van diploma’s halen geen sprake meer was en dat hun ouders en grootouders allen, gekleed dan wel ontkleed, de natte ruimte niet verlaten hebben. Volgens ingewijden heeft het voorval in totaal zo’n uur of drie in beslag genomen waarvan, aldus een toevoeging van de altijd oplettende mevrouw Ten Böhmer, en zijn er slechts zo’n 25 minuten besteed aan de reguliere zwemles.
De plaatselijke autoriteiten, die uiteindelijk door het management van Hotel “de Wipselberg”gewaarschuwd zijn, zijn nog bezig vast te stellen of er over gegaan kan worden tot vervolging wegens het verstoren van de openbare orde en indien dit het geval is, door wie. Van de vrouw en haar metgezel die algemeen gezien worden als de aanstichters van deze ongehoorde losbandigheid ontbreekt ieder spoor. Omdat uw verslaggever ter plaatse altijd volledigheid nastreeft dient hier nog te worden vermeldt dat er ook een positief geluid was over de alternatieve diploma uitreiking. De grootmoeder van Jorrit Verbrugge uit de Weteringstraat laat desgevraagd weten dat ze de plaatselijke autoriteiten wat kinderachtig vindt in hun reactie. Ze kreeg er zelf wel een glimlach van om de lippen, zo benadrukt ze desgevraagd, ik citeer hier: “zoveel passie laat zich nou eenmaal niet met het badwater wegspoelen”. Ook grootvader Ten Böhmer liet zich niet onbetuigd door tijdens dit interview op de achtergrond de meezinger ‘het carnaval is nakend’ in te zetten.

Voor eventuele informatie omtrent deze gebeurtenis en/of vragen cq. opmerkingen kunt u terecht bij de redactie van dit blad. Of via het u bekende mailadres van uw verslaggever M. Hoogmoed(het mailadres is van het inmiddels failliete Cafetaria “de Vork” in Hoenderloo maar functioneert nog wel).
Mocht u, of iemand in uw naaste omgeving informatie hebben betreffende een groen met roze Björn Borg herenslip en een rode linker mannensok(inscriptie: ‘L’) dan graag reageren via mijn directe telefoonnummer 0653935137(bij voorbaat dank voor uw discretie).

zwembadWipselberg

Foto: Bureau Hoogmoed, Hoenderloo, all rights reserved. Retouchering: Fabian Ten Böhmer. De redactie van uw plaatselijk weekblad heeft uit overwegingen betreffende de discretie haar uiterste best gedaan om de individuen op de foto onherkenbaar te maken. Indien u iemand op de foto toch nog herkend wordt u vriendelijk verzocht contact op te nemen met de plaatselijke autoriteiten.
Verslag: Martin Hoogmoed.

Café du pecheur.

“Nou…sprekend zijn vader! Zoals ie daar staat op dat podium, vindt je ook niet?”

Ik twijfel even of ik mijn fiets wel tegen de juiste gevel geparkeerd heb om bij te komen van de afgelegde kilometers. Terwijl ik me op een barkruk hijs als betrof het de Col du Bonhomme bedenk ik puffend dat die Fransen wel erg gemakkelijk van wal steken tegen wildvreemden.

“Hoe hij alle geblaat en gemekker van zich af laat glijden is gewoon bewonderenswaardig! En dan ook nog stoïcijns zijn punt blijven maken zonder als een olifant door de porseleinkast te denderen. Encroyable…! Adolphe Sr. was daar ook heel erg goed in hoor maar ik geloof warempel dat junior hem naar de kroon aan het steken is. De jonge leeuw brult en grauwt luider dan zijn vader!”
De man buigt zich naar me toe en tikt me op de arm.
“Ook niet onbelangrijk; als ie met zijn manen schudt gaan ook de vrouwtjes opletten hè.”

Het café zit vol met louter mannen.Tussen zijn regels door bestel ik mijn koffie en beluister de bewondering in de woorden van de Fransman.

“Hoor hem nou toch weer eens tekeer gaan tegen tous le monde. Ze zullen van goeden huize moeten komen hoor. Als junior eenmaal zijn prooi ruikt is er weinig meer dat hem tegenhoudt. Als hij ergens zijn tanden inzet, verscheurd hij zijn tegenstanders met huid en haar en vecht zich een weg naar de top van de apenrots. Superbe! Likkend aan hun wonden kunnen ze niet anders dan afdruipen”.

Het rumoer van de aanwezige mannen in de kroeg overstemd het enthousiasme van mijn belager wanneer de gemoederen ietwat verhit raken. Ik probeer mij afzijdig te houden en lepelend van mijn café au lait vraag ik me af met welk een plaatselijke grootheid we hier te maken hebben die toch ten minste legendarisch bij leven moet zijn.

“Ik wordt er gewoon emotioneel van die man als een vis in het water zijn ding te zien doen. Het is daarom dat ik geen gelegenheid voorbij laat gaan om hier aan te schuiven”.
“Maar, wat is het precies dat u hier doet?”,vraag ik bedeesd.

Onze blikken kruisen.Zijn dikke borstelige wenkbrauwen bewegen omhoog.
“Maar mijn beste!”, spreekt hij ferm, “het is van het grootste belang dat de zaken goed geregeld worden in dit dorp. Daarom hebben we elke maand deze bestuursvergadering.”
De man pakt zijn pet van de toog en draait zich langzaam om.
“Die junior daar”, zegt hij wijzend op de brullende leeuw, “is de voorzitter van onze hengelvereniging!”
cafe du pecheur
Ik wacht de stemming niet verder af en na een kort afscheid vervolg ik mijn tocht door het rustieke Franse platteland.
Hier gebeurt gewoon nooit iets.